Eén digitaal model verbindt berekening, productie en montageplan.
Elk project start met de opbouw van een uniek digitaal model, zodra we de architectenplannen ontvangen. Dit driedimensionale model is geen eenvoudige visuele weergave: het is de enige bron van waarheid die, zonder nieuwe data-invoer, zal dienen voor zowel de structuurberekening als de productie.
Voor de berekeningen dient het model als basis voor de lastendaling en de berekeningsnota's, opgesteld conform de Eurocodes — de familie van Europese normen die de dimensionering van structuren regelt, en in het bijzonder Eurocode 3 deel 1-3 voor koudgevormde stalen profielen. Elk element van het skelet wordt dus individueel gerechtvaardigd, en niet enkel gedimensioneerd naar analogie met een vorig project dat ‘het ook hield’.
Zodra het model is gevalideerd door het studiebureau, wordt het niet opnieuw getekend voor de productie: de snij- en ponsbestanden worden rechtstreeks vanuit ditzelfde model gegenereerd om onze digitaal gestuurde machines aan te sturen met een precisie van 0,5 mm. Het is deze digitale continuïteit — één enkel model, van berekening tot machine — die het risico op afwijkingen tussen wat berekend en wat daadwerkelijk geproduceerd wordt, elimineert.
Dat risico op afwijkingen is niet theoretisch: in een klassiek proces maakt een ingenieur de berekeningen, een tekenaar vertaalt die naar uitvoeringsplannen, en een atelier interpreteert die plannen om de machines in te stellen. Elke overdracht is een bron van mogelijke fouten. Door de tussenstappen te elimineren, verwijdert het unieke model mechanisch een groot deel van de klassieke foutenbronnen op een werf — niet door sneller te werken, maar door te werken zonder nieuwe data-invoer.
Elk profiel verlaat de machine met zijn eigen plaatsingsmarkering, die ondubbelzinnig is gekoppeld aan zijn paneel en zijn berekeningsnota. Het plan dat de monteur op de werf volgt, is dus exact hetzelfde plan dat de machine in het atelier heeft aangestuurd: er bestaat geen handmatig hertekende tussenversie die een transcriptiefout tussen het studiebureau en de werf zou kunnen introduceren.
Deze aanpak verandert ook de relatie met architecten: een complexe geometrie of een niet-standaard project hoeft niet te worden opgegeven, omdat het digitale model de complexiteit stroomopwaarts opvangt, op het moment van de berekening, in plaats van die door te schuiven naar de monteur op de werf. Het zijn het studiebureau en de machine die zich aanpassen aan het project, niet omgekeerd.
